ΘΕΟΔΩΡΑ ΦΟΥΤΡΟΥ

Η Θεοδώρα Φούτρου γεννήθηκε στη Λευκωσία και ζει και εργάζεται στη Λεμεσό. Σπούδασε Παιδαγωγικά και Καλές Τέχνες. Απέκτησε τον τίτλο Bachelor (Honors) in Fine Arts του Middlesex University καθώς και Μεταπτυχιακό στις Καλές Τέχνες στο Frederick University.
Είναι Γενική Γραμματέας του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών Κύπρου και μέλος του Δ.Σ. του Συντονιστικού Συμβουλίου των Πολιτιστικών Φορέων της Λεμεσού. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και είναι η δημιουργός και διευθύντρια του πολυχώρου gARTen Artspace στη Λεμεσό. Έχει εκθέσει στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα Δημιουργικής Γραφής με την ποιήτρια και δοκιμιογράφο Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου και συμμετείχε με ποίηση στον τόμο Συν(γ)ραφές. εκδόσεις «Τεχνοδρόμιον» 2018.
«Πέφτοντας απ’ τη χαράδρα του παραμυθιού» (Ρώμη 2021) είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

.

.

ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΑΠ’ ΤΗ ΧΑΡΑΔΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ (2021)

ΜΑΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ

Βουτηγμένη στου λατομείου το λασπουριό
ψάχνω τις ρίζες μου
προσεύχομαι.
Σε καμβάδες λευκούς
αφήνω το Άγνωστο να ζωγραφίσει.

Χαλκέ και πυρίτη, σύμμαχοι της ρίζας
δείξτε μου, γιατί σε τούτη τη γη
μήπως και καταλάβω τη μοίρα μου.
Πόσες ζωές και ποιες;

Η γεύση του μεταλλεύματος
με χτυπάει στο πρόσωπο στυφή.

Τι με έχει φέρει ως εδώ;
Από έρημο, τουλίπες, πυραμίδες
απ’ του φωτός την πατρίδα
κι από το «εν τούτω νίκα»
πώς στου χαλκού το ορυχείο με πέταξες
να ψάχνω ψήγματα πυρίτη;

Σε αλμυρό βαφτιστήριο την κάθαρση ζητώ.
Αποστάγματα οσφραίνομαι κίτρων και αοράτων.
Στου Υλάτη τον κατήφορο
παραδίδομαι σε αφρισμένες υποσχέσεις
μήπως και φτάσω στο άβατο
της δικής σου αγκαλιάς.

Αθάνατη και αλώβητη να γονατίσω εμπρός σου
και σαν άλλη Μαρία να σου πλύνω τα πόδια
τα ματωμένα από καρφιά
κι από χαρά να δακρύσω
σαν Μαρία πια

γιατί ως Θεοδώρα
τα έκανα μαντάρα.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΝΥΦΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ

Πέντε νύφες γονατιστές
καρφωμένες στον τοίχο του σαλονιού
μου έχουν την πλάτη γυρισμένη
απαξιώνουν την ύπαρξή μου
παγωμένες κοιτούν την κουνελότρυπα
που οδηγεί στη χώρα τού Ποτέ.

Πέντε επαναλήψεις του εαυτού μου
η Θεοδώρα, η γιαγιά μου
η άλλη γιαγιά, η Κοραλία
η μάνα μου
η θεία
η νονά μου.
Καμία δεν σηκώνεται.

Πέφτω μέσα στην τρύπα
με την ελπίδα να φτάσω στον κήπο
των ομιλούντων λουλουδιών
να αποκτήσω το πρέπον μέγεθος
να ανασηκωθώ
να συναντήσω και τον καπελά
να προσθέσει λίγη μαγεία στη ζωή μου.

Με την ελπίδα πως μέχρι να φτάσω
θα έχουν πέσει οι πύργοι με τα τραπουλόχαρτα
και όλα τα αυθαίρετα
θα τα έχει ήδη καταφέρει η Αλίκη
θα είναι αλλιώς το παραμύθι.

ΒΙΟΠΟΡΙΣΤΙΚΗ ΥΦΑΝΤΙΚΗ

Το βράδυ δεν κοιμήθηκα
ένιωθα ράκος.

Βαρύς ο λυτρωμός της άνοιξης
αφού μας έμαθαν
γονατιστούς να υφαίνουμε
ξεροκόμματα
μιας άλλης ζωής
όχι δικής μας.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ

Γράφω λόγια που αγνοώ
σε σκόρπιες σελίδες.
Ο δικός μου ο μίτος έχει γίνει κουβάρι
κι αυτά λύνουν τους κόμπους
σε ουρανό με ομπρέλες γυμνές.

Εκεί που ζω
η καταχνιά δεν ξέρεις αν είναι σύννεφο
ή σκόνη της ερήμου
κι όταν βρέχει
με κυνηγούν για να με προφυλάξουν
δήθεν ενδιαφέρονται.

Δεν καταλαβαίνουν
πως είναι διάτρητες
γι’ αυτό δεν στέγνωσα ποτέ
κι ότι μπορώ να ζεσταθώ
μόνο με την κουβέρτα που πλέκουν
με τα δικά μου νήματα
και κάτι σχέδια στο τετράδιο
οι λέξεις.

ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ Ή ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΗΣ

Κουρδισμένη στο μουσικό κουτί
κόβεις κύκλους στη γυάλινη δαντέλα
από το πετσετάκι της γιαγιάς.
Το κουρδιστήρι
μεγαλύτερο απ’ το μπόι σου
για να σε ξεπερνά.

Στον ίδιο κύκλο
στην ίδια δαντέλα
στο ίδιο κουτί
με την ίδια μουσική
πάντα.

Ή

ακροβατείς στη γραμμή του ορίζοντα
κεντώντας σταυροβελονιά την απόσταση
κάνεις μια βόλτα στο κενό
πάνω απ’ τις σκοπιμότητες
έστω και αν το αποτέλεσμα είναι
δωρεάν παραστάσεις για παιδιά στο Σέντραλ Παρκ
αυτοβιογραφώντας το «reach the clouds».

Χωρίς δαντέλα
χωρίς κουτί
εκτεθειμένη στον καιρό.
Χωρίς τη σκοτεινιά
περίτεχνου ελκυστικού δοχείου
χωρίς το κουρδιστήρι.

ΠΡΟΣΤΜΦΩΝΗΜΕΝΑ ΦΙΛΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Πως ήταν, λέει, στημένο το παιχνίδι
και πως ο Ιούδας μια χαρά φιλούσε.

Συνεχίζω να περπατώ στο σκοτάδι
με ένα φανάρι στα μαλλιά-
μόλις που βλέπω τα βήματά μου.
Προς τι η τρεχάλα
σε ακίνητη ρόδα;

Μήπως πρέπει τελικά να την πιστέψω;
Για αυτήν μιλώ
την πολυπόθητη
και προσυμφωνημένη Ανάσταση.

ΠΛΟΚΑΜΙΑ

I

Υπάρχει ένας κόμπος
λίγο πιο πάνω από το κέντρο μου.
Με προειδοποιεί
μα παραλύω.
Με βιδώνει στη γη.

Έχω δοκιμάσει τα πάντα.
Τα πλοκάμια του
σφιχτά ακινητοποιούν τα βήματά μου.
Έγινα δέντρο που πρέπει να περπατήσει.

Μπορώ, άραγε, να αναμετρηθώ μαζί του;

Περνά ο καιρός…
Αντιδρώ
το παίρνω γύρω γύρω
μαλακά
όπως μου βγαίνει.

Θα το κοιτάξω στα μάτια
ακαριαία
να νιώσει πως είμαι μεγαλύτερη απ’ αυτό
τότε θα φύγει.

II

Σε αντίθεση με τον φόβο
δεν κοιτάμε ποτέ κατάματα
την αλήθεια.

Είναι η ασπίδα
με το κεφάλι της μέδουσας
είναι επίσης χαμαιλέοντας
εκεί που νομίζεις πως τη βρήκες
εξαφανίζεται
παίρνοντας το χρώμα που τη βολεύει.

Κινείται λοιπόν στο επίπεδο των ερπετών.

Ωραία θα ήταν αν μπορούσαμε
να την ξεφορτωθούμε
ή να την αγνοήσουμε
να κλείσουμε τα αυτιά.
Ξέρετε την ιστορία με τον κουφό βάτραχο;

Γιατί εδώ που τα λέμε
άλλο αλήθεια
άλλο πραγματικότητα.

.

ΤΟ ΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ

.

.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ:

Artist statement
Θεοδώρα Φούτρου

Η δουλειά της δανείζεται πρακτικές τόσο από την παράδοση όσο και από την πόπ κουλτούρα και εμπλέκει αναφορές και υλικά από το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον για να διαπραγματευτεί μέσα από έννοιες της εντοπιότητας το οικουμενικό. Σε αυτές τις διερευνητικές διαδικασίες μελετά πρακτικές στις οποίες η φύση συνεργεί και συμβάλλει στη δημιουργική πράξη χρησιμοποιώντας συχνά τις αισθήσεις. Η έρευνα της ασχολείται με τις έννοιες του υλικού και του άυλου, εστιάζοντας συχνά στην περιοχή μεταξύ τους. Aναφέρεται σε μια διαδικασία εσωτερικής διερεύνησης και ανάπτυξης, της οποίας τα στάδια είναι στο σύνολό τους σημαντικά και αλληλένδετα μεταξύ τους.

.

EΠIMEΛHTHPIO KAΛΩN TEXNΩN KYΠPOY

Η καλλιτέχνης δημιουργεί μέσω καταβυθίσεων στο χώρο του μεταλλείου της Καλαβασού μια εικαστική συνεργασία με τη φύση. Τα έργα αποτελούν αποτυπώσεις του χρόνου και του τόπου και συνιστούν μοναδικό δημιούργημα των συνθηκών στις οποίες εκτέθηκε το κάθε υλικό. Πρόκειται για μια ενδόμυχη μέθοδο αναζήτησης των θεμελιακών μας δομών την οποία η καλλιτέχνης θεωρεί απαραίτητη για τη συνέχιση της πορείας μας. Η συγκεκριμένη ενότητα ξεκίνησε με τη συμμετοχή στη Διεθνή φιλοξενία καλλιτεχνών στην Καλαβασό που διοργάνωσε το Επιμελητήριο το 2017 και εκ τότε συνεχίζεται. Μέρος μιας πιο εκτεταμένης έρευνας που αφορά τα στοιχεία της φύσης, η ενασχόληση της δημιουργού με την πιο βαριά ύλη ανατρέχει στην ιστορία και αρχαιολογία του νησιού και σχολιάζει τα υπαρκτά και τα μη υπαρκτά, την παρουσία και την απουσία τους, την ουσία και την όψη τους, την προοπτική τους να γίνουν κάτι άλλο ή να καταργηθούν.

.

THEODORA FOUTROU
THE DOMESTICATION OF THE BUTTERFLY

Κάτι κατοικεί μέσα μου, θέλει λέει να φτιάξουμε μετάξι μαζί. Ξεκίνησε να υφαίνει το κουκούλι του, πάνω στον πνεύμονά μου, μου δυσκολεύει την αναπνοή. Του εξηγώ, πώς πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος… (απόσπασμα από προσωπικό ποίημα)

Μέσα από την πρακτική μου, αυτή της καταγράφης της αποτύπωσης διαδικασιών και μηχανισμών, παραθέτω τις δικές μου ιστορίες και προβληματισμούς που έχουν σχέση με το θέμα.
Η έκθεση-εγκατάσταση αλλάζει μορφή παράλληλα με τον κύκλο εκτροφής του μεταξοσκώληκα και της διαφοροποίησης των έργων.
Πραγματεύεται το θέμα της συμμετοχής της φύσης στη δημιουργική διαδικασία, του έργου τέχνης ως διαδικασία και της έκθεσης ως έργο τέχνης. Η εξημέρωση της πεταλούδας αφορά όλα τα “εξημερωμένα” είδη και η μοίρα της θέτει ηθικά ερωτήματα για τις επεμβάσεις στην λειτουργία της ζωής.
Η εκτροφή του μεταξοσκώληκα, στενά συνυφασμένη με την ιστορία του κόσμου, κάνει αναφορά στις καταβολές μας. Αποτελεί μεταφορά και θέτει επίσης ερωτήματα για την δική μας συνθήκη ύπαρξης.

.

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *