ΦΩΤΕΙΝΗ ΨΙΡΟΛΙΟΛΟΥ

Η Φωτεινή Ψιρολιόλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Προσοτσάνη Δράμας. Σπούδασε Ειδική Παιδαγωγός, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη Γερμανία και τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.
Συνεργάστηκε με το δραμινό περιοδικό λόγου και τέχνης «Δίοδος» καθώς και με ηλεκτρονικά έντυπα: Dramania, Fractal, Paliopodilato, Homouniversalis.
Είναι ενεργό μέλος της δράσης «Η ποίηση στις ράγες», ιδρυτικό μέλος του Σωματείου «Το ράφι της Αγάπης», μέλος της Ένωσης Εικαστικών Λάνασσα. Είναι μητέρα δύο κοριτσιών

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ (εκδόσεις Ρώμη 2020)

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΕΡΓΑ:

Αχτίδες στο σκοτάδι, εκδ. Ανάτυπο,
Ασύνορες μνήμες, εκδ. Ανάτυπο,
Ποιήματα Ανεμοδαρμένα, 2020, Συλλογή ελληνικής ποίησης του 21ου αιώνα στην ελληνική και Αγγλική γλώσσα, εκδ. Provocateur,
Η ποίηση ταξιδεύει… Κωνσταντινούπολη, 2019, τρίγλωσση (αγγλική, ελληνική,
τουρκική) ανθολογία,
Η ποίηση ταξιδεύει εις… Εύριπον, 2020,
Νέα Φιλολογική Πρωτοχρονιά, 2020, εκδ. Αντώνη Θαλασσέλη,
Γραμμή Κωνσταντινούπολη-Θεσσαλονίκη, τρίγλωσση ανθολογία
Τούρκων και Ελλήνων ποιητών και καλλιτεχνών.

.

.

ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ (2020)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ

Για τον μαστό της γης
που όλο ξεθυμαίνει
για τις φωνές που ψίθυροι
στο στέρνο εγκλωβίστηκαν
λέω να μαζέψω τα φωνήεντα
που ’χασαν την ηχώ τους
βρεγμένα από συμφορές
όξινης καταιγίδας
στων λέξεων άλλη μια φορά
να ξαναμπούνε τη γραμμή
στου χρόνου το παλίμψηστο
των ημερών το νόημα
να χαραχτεί και πάλι
το στόμα μας να ξαναβρεί
λέξεις που φυγαδέψαμε
η ομορφιά να προσκυνά τη γη
ανθίζοντας παράσημα

κι εγώ
ποτέ ξανά μη χρειαστεί
σπίτι ν’ αναζητήσω
να μη θυμάμαι ούτε καν
ποιο ήταν το όνομά μου.

ΟΛΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ο δύσκαμπτος κόσμος
σε βινυλίου χώρα
αδρά, καταγράφεται.
Από ανέμους
σε χωνευτήρι μουσών
αοράτων βυθών, παραδίδεται

Σε αντηχείο ταξιδεύει
-αρχαίο και αλάθητο-
Σε απαλών κυμάτων βοές
εκλεπτύνεται

Όλα θάλασσα…

Ιδιόμορφα σχέδια
τριμματάκια αλμυρά
οι περισπούδαστοι φόβοι
και οι όγκοι ονείρων

Όλα θάλασσα….

Ακατάπαυστα ρέει
μεταξύ των δαχτύλων

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

Στολίζουμε περίτεχνα τους φόβους μας
πιστεύοντας στη σκιά τους.

Τους περιφέρουμε
στα δάση των μοναχικών
λατρεύουμε τα κελύφη
καμαρώνουμε ζωή αδειανή.

Το άλλοθι μας;
Οι βαριές σκιές των άλλων
που σήκωναν ανταρσία
στους ήλιους των ημερών μας.

ΠΡΟΝΟΙΑ

Θα ανασαίνω
θα χορεύω
στα άσπρα θα ντυθώ
θα κλείσω μάτι στον ήλιο
θα κατεβάσω μια ελπίδα από τον ουρανό.
Μ’ αυτήν θα πορευτώ στους ίσκιους
στην άγνωστη ζωή.

Ποιος ξέρει;
Ίσως χρειαστώ και το φιλί της
σε κάποιον επικείμενο πνιγμό.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Πελαγοδρομείς, καρδιά μου
σε σκοτεινούς πλανήτες
που στήθηκαν για παραπλάνηση.

Το παράδοξο ανέτειλε
εδώ και τόσα χρόνια.

Θα πνιγούμε με τάξη
και εντός προθεσμίας
και θα ’ναι γιορτή.
Με τα καλύτερα θα είμαστε ντυμένοι
περιμένοντας τα θαύματα
τα έξω από ’δω
λάτρεις του φώσφορου
εραστές της παραχάραξης
επαναστάτες ρημάτων
ασυντέλεστου μέλλοντα.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Μου πήρε όλα τα ρήματα και τα ’πνίξε το κύμα
κάτι συριστικά μακρόσυρτα βούιζαν μες στ’ αυτιά
και μου ’γλείφε τα δάχτυλα
σαν λιποτάκτης εραστής με αρμυρή ικμάδα.
Χλευάζονταν φιλήδονα τα σχέδια στην άμμο
ξέχερσα του Αυγούστου
-σαν αποχαυνωμένα- τα κλαδιά
και δυο βατραχοπέδιλα σε καρκινοβασία
στράγγιζαν αλμυρά νερά κι έπεφταν βοτσαλάκια.

Θάνατος και ζωή μαζί
χαμόγελα κι όστρακα σβηστά
σύμφυτες αντιθέσεις.

Στα βάθη η Γοργόνα έψαυε
να βρει την αχίλλειο φτέρνα
μα, βρίθει το σκότος άφθονο
λες κι είναι καταδίκη
το άπειρο χαοτικό
για πνεύμονες και βράγχια.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΧΡΩΜΑ

Σήμερα νιώθω πράσινα
οι ρίζες μου μαντεύουν τις εκρήξεις
σε μέρες θαμπές, σε σκοτεινούς καιρούς
πράσινο φύλλο μού μετρά
μιαν άνοιξη που αργεί.

Κρατάς πινέλο εσύ και στήνεις τον καμβά.
Σ’ ένα παρτέρι κάδρο
μπορώ να δω μόνο σκιές
μάσκες, πράσινες ποδιές
να διαλύονται στη σιωπή.
Φλερτάρω με την ανάσα μου
πράσινο πέρασμα είναι αυτό
σε μία ζώνη αλλόκοτη
μια θάλασσα σε σμαραγδί
φύκια κουρελιασμένα.

Κούφιοι οι φόβοι, ο αέρας λυγερός
και η χολή μου άδεια.
Στης θεραπείας μπαίνω τον ναό
με τον ξυπόλυτο πόθο
μοιρασμένη σε κέντρα επτά
το τέταρτο νοσεί
σε δώμα κατευνάσεως
κατασχεμένες οι ενοχές
με λάδι πρώτο αγριελιάς.

Νιώθω τώρα ολόφρεσκα
σαν πράσινο χορτάρι
χλωρού βασιλείου βάτραχος
στα νούφαρα εστεμμένος.
Ολόγυρα βρέχει φιλιά
ιτιάς και ακακίας.

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Ας ξημερώσει μια μέρα κόκκινη
για τη σιωπή της αλήθειας
για το ψέμα που έγινε Θεός
τον αδερφό που ρίξαμε
αστόχαστα στους λύκους
τον έρωτα που κόψαμε την τελευταία του φλέβα
και για το μοβ στα χείλη τα αμίλητα.

Και πείτε τη στιγμή
δώστε της χτύπο και παλμό
δώστε της όνομα θνητό, αίμα γεμάτο.
Η αιωνιότητα μια χίμαιρα στυγνή
μύδρους πετάει
από απόσταση ασφαλείας.

ΑΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΤΑ

Τύλιξε τον χάρτη των ονείρων
σε σκοτεινό συρτάρι
και άρχισε να ταξιδεύει σε ανατολές
σε γραμμές άγονες
αφήνοντας ίχνη
στη ρευστή αγκαλιά της άμμου
με το άρμα της λογικής
την αμφιβολία
τα φανταιζί
τις μονοχρωμίες
το δέρμα
τα οστά.

Για το τέλος άφησε τα άυλα
χωρίς χάρτη.

ΡΟΥΤΙΝΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ

Κάθε πρωί ανασταίνομαι στις ανατολές
ταΐζω γλάρους πεινασμένους
βάζω σε ίσιο δρόμο τα μυρμήγκια
και ύστερα
στραγγίζω τα κατακάθια του μυαλού
πριν απ’ την έξοδο.

Εκεί ανταμώνω πάντα
την επαιτεία του κόσμου
να φυλάει τα πόστα
για τα αυτονόητα.

.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΣΤΕΛΛΑ  ΠΕΤΡΙΔΟΥ

texnesonline.gr  31/10/2020

Σ’ έναν κόσμο που έχει χάσει, πια, το νόημα της ύπαρξής του, αυτό που έχει πλέον σημασία είναι η ανασυγκρότηση. Με τα μάτια στραμμένα στο φως, σ’ αυτό που με δυσκολία πασχίζει να ταράξει το σκοτάδι, το θάρρος είναι το ζητούμενο για να βρει ξανά το στήριγμά της η ζωή, για να κυλήσει το βήμα προς τα εμπρός, για να γεννηθεί ξανά το όνειρο, για να ξυπνήσει η ελπίδα και ν’ απλώσει στον ορίζοντα και πάλι τη μορφή της. Θάρρος, λοιπόν, και τόλμη κρίνονται απαραίτητες, καθώς μόνο με τη δική τους συμβολή ανοίγει ο δρόμος με κατεύθυνση την άνοιξη, τη νέα άνοιξη, το λιμάνι κάθε μυστικής ευχής.

Γι’ αυτό το λιμάνι κάνει λόγο στην πρώτη της ποιητική συλλογή η Φωτεινή Ψιρολιόλιου, με τίτλο «ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ρώμη».

«Όσο περνά ο καιρός μοιάζω με άμμο
όχι με την κινούμενη
αλλά μ’ αυτήν που χύνεται
σε εξώπορτας πατάκι
ή ανάμεσα στα καλλυντικά
υποταγμένη και αδούλωτη
ασυγκίνητη στη συνάφεια
με αισθήσεις σε έπαρση
ανίατη άνοιξη.» (Σελ. 39)

Η ποιήτρια εστιάζει στη δύναμη των λέξεων ξεκινώντας την καταγραφή των σκέψεών της.

«λέω να μαζέψω τα φωνήεντα
που ’χασαν την ηχώ τους
βρεγμένα από συμφορές
όξινης καταιγίδας
στων λέξεων άλλη μια φορά
να ξαναμπούνε τη γραμμή» (Σελ. 11)

Θεωρεί πως στις λέξεις στηρίζεται ο άνθρωπος για να πορευτεί στη ζωή του και να αναζητήσει την ουσία της. Όταν οι λέξεις παίρνουν συγκεκριμένη μορφή, η ευχή σχηματίζεται καθαρά στην αυλή της επιθυμίας κι έτσι η προσπάθεια ξεκινά το ταξίδι της, όσο δύσκολο κι αν είναι, με σκοπό την πραγματοποίησή της. Άλλωστε, τίποτα στο διάβα της δεν χαρίζεται δίχως αγώνα. Κι αυτό οι οδοιπόροι της το γνωρίζουν πολύ καλά.

«Δε μου χαρίστηκε ως εδώ
ούτε κλαδάκι μέντας.
Βήμα το βήμα τράβηξα
μόνος
στην άνοιξη.» (Σελ. 12)

Φυσικά, δεν τα καταφέρνουν όλοι στη ζωή. Δυστυχώς, η άνοιξη για τους περισσότερους ανθρώπους αλλάζει μορφή και μετατρέπεται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα σε ένα απόκτημα ανούσιο, ασήμαντο, πρόσκαιρο και κάλπικο. Δική τους επινόηση, φυσικά, να τη ντύσουν με άλλα χαρακτηριστικά, μόνο και μόνο για να μπορούν έπειτα να ξεγελούν την ολοκληρωτική τους κατάντια από την οποία αδυνατούν να απεγκλωβιστούν. Έτσι νομίζουν τουλάχιστον. Κι έτσι, σέρνονται χαμένα κορμιά, με δίχως νόημα ύπαρξης, στην ασημαντότητα του τίποτα, με δίχως ιδανικά και με μόνη τους συντροφιά την απόλυτη μοναξιά. «Μαύρη χρυσόσκονη» τη χαρακτηρίζει η ποιήτρια και όχι άδικα.

Το μυστικό της ευτυχίας για εκείνη είναι αλλού. Συγκεκριμένα, μέσα στο βαρύ φορτίο που λέγεται αλήθεια. Ποιος, όμως, μπορεί να αντέξει την αλήθεια; Ποιος μπορεί να την κουβαλήσει στις πλάτες του, δίχως να λυγίσει, δίχως να παρασυρθεί από τη «χρυσόσκονη του εφήμερου», δίχως να ματώσει από τα βέλη των κακόβουλων, των αποτυχημένων, των ηττημένων, που απεχθάνονται το καθαρό βλέμμα των ονειροπόλων;

«κατάσαρκα μόνο φοριέται η αλήθεια.» (Σελ. 13)

Ελάχιστοι οι τολμηροί που αντέχουν να την υπηρετούν κι ακόμη πιο ελάχιστοι όσοι τα καταφέρνουν ως το τέλος της διαδρομής, ως το τέλος της δοκιμασίας. Δυστυχώς, η φθορά υπάρχει παντού. Το ψέμα κυριεύει τα πάθη κι ο χρόνος προκαλεί στις ρίζες αυτού του μάταιου κόσμου σαπίλα.

«Σε νάρθηκα η συνείδηση
είχε πολλά κατάγματα» (Σελ. 15)

«Οι σκέψεις δροσίζονται
Αλλάζει ο κόσμος
Και η αφή, εσχάτως, υποκρίνεται.» (Σελ. 20)

Η Φωτεινή Ψιρολιόλιου έχει επίγνωση της κατάστασης. Οι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί μέσα σε μια αθεράπευτα χαοτική κατάσταση, την οποία οι ίδιοι με την αλαζονεία και την απερισκεψία τους δημιούργησαν. Και τώρα, ανήμποροι να αντιδράσουν και να αλλάξουν τη ρότα των πραγμάτων, βλέπουν το φόβο να καθρεφτίζεται στα μάτια τους ως ο μεγάλος τιμωρός που αποφάσισε πια να ορίσει εκείνος, αντί γι’ αυτούς, τη μοίρα τους.

«Στολίζουμε περίτεχνα τους φόβους μας
πιστεύοντας στη σκιά τους.

Τους περιφέρουμε
στα δάση των μοναχικών
λατρεύουμε τα κελύφη
καμαρώνουμε ζωή αδειανή.» (Σελ. 21)

Οι συνέπειες της παρακμής πολλές. Η φθορά πρωταγωνιστεί ως η μόνη επιβληθείσα δύναμη. Μετονομάζεται σε απληστία που οδηγεί αναμφισβήτητα στην ήττα. Η αλήθεια στέκεται, πια, λέξη άγνωστη στις συνειδήσεις των ενηλίκων. Προκαλεί κακόγουστο αστείο και μόνο τα παιδιά μπορούν να αισθανθούν την ομορφιά της. Ίσως, γιατί τα παιδιά έχουν ακόμα άγνοια του κινδύνου. Προκαλεί, άραγε, η αλήθεια κίνδυνο;

«Είναι καιρός τώρα αρκετός
που η αλήθεια είναι αστείο
-κακόγουστο το λεν πολλοί-
μικρών παιδιών διάλεκτος
εξορισμένοι, εντελώς, απ’ το ενήλικο σύμπαν.» (Σελ. 23)

«Καλής χαράς παιδί
με άγνοια στο κόκκινο
περνά διαδρόμους σκοτεινούς
ψάχνοντας για το φως.» (Σελ. 24)

Η άνοιξη για την ποιήτρια παίζει καθοριστικό ρόλο στα ποιήματά της. Ίσως, γιατί καθρεφτίζει με καθαρότητα την ελπίδα, αυτή που έχει ανάγκη ο άνθρωπος στη ζωή του, ακόμα κι αν νιώθει πως έχει απομακρυνθεί εντελώς απ’ αυτήν, ακόμα κι αν τη νιώθει ανίατη, απραγματοποίητη, όνειρο απατηλό. Εκείνη επιμένει να εμφανίζεται μπροστά του παίρνοντας τη μορφή του φωτός.

«Την άνοιξη γλάροι και τράτες
συγυρίζουν την παραίτηση
η ζωή ξαναστήνεται στο φως» (Σελ. 25)

Για να κατορθώσει κάποιος να εμπιστευτεί την άνοιξη, πρέπει πρώτα να το θελήσει. Η θέληση απαιτεί δύναμη ψυχής κι αυτό είναι το μυστικό για να κυριέψει το φως το σκοτάδι, για να πάψουν οι σκιές να φυλακίζουν τη σκέψη, για να αναπνέει ελεύθερη η αλήθεια. Η ποιήτρια, ένθερμος υποστηρικτής της αλήθειας, επιλέγει να ελπίζει σ’ αυτήν. Χρησιμοποιεί το πρώτο πρόσωπο σε ορισμένα από τα ποιήματά της για να φανεί περισσότερο αποφασιστική και πειστική στο λόγο της. Με τον τρόπο αυτό ελπίζει πως θα παρακινήσει και το φοβισμένο από τα πολλά χρόνια της απόλυτης ηθικής κατάπτωσης αναγνώστη-κυνηγό της ζωής να οραματιστεί για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους ένα καλύτερο και φωτεινότερο αύριο.

«Θα ανασαίνω
θα χορεύω
στα άσπρα θα ντυθώ
σα κλείσω το μάτι στον ήλιο
θα κατεβάσω μια ελπίδα από τον ουρανό.
Μ’ αυτήν θα πορευτώ στους ίσκιους
στην άγνωστη ζωή.» (Σελ. 27)

Φυσικά, δεν είναι εύκολη υπόθεση μια οποιαδήποτε κίνηση αλλαγής. Σε έναν κόσμο που έχει χάσει την ταυτότητά του από καιρό, το κάθε βήμα απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια. Η ποιήτρια έχει επίγνωση της κατάστασης. Οι εξομολογητικές της διαθέσεις, άλλωστε, περιγράφουν σχολαστικά τις συνθήκες αυτές.

«Ζω στη λίμνη της λύπης
για τη χαμένη μας ταυτότητα
τη λειασμένη σας αντίσταση
την ποίησή τους που αναλύεται
και δεν προφέρεται σαν ψαλμωδία
την ευρηματική χυδαιότητα
δίχως ζωή να ζεις.» (Σελ. 30)

«Πεθαίνει ο έρωτας των λέξεων στα βουβά
όσο η ζωή σε παραμύθι ανούσιο
με πλήξη σεργιανά’
δύουν οι ήλιοι τα φθινόπωρα νωρίς.» (Σελ. 32)

«ο ομφαλός της γης μετέωρος
αόρατα οδηγείται.» (Σελ. 36)

Μέσα στην απόλυτη χαοτική κατάσταση που επικρατεί, η ποιήτρια συνειδητοποιεί την κρισιμότητα του χρόνου. Για το λόγο αυτό και προτρέπει τον αναγνώστη να αισθανθεί το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί, προκειμένου να τον προβληματίσει, να τον αφυπνίσει και να τον προτρέψει να βρει τον τρόπο να ξεφύγει από το λήθαργο της απραξίας του και να τολμήσει να δράσει με σκοπό την αναγέννησή του.

«Ήρθε η ώρα ο Θεός αυτός
ξανά να γεννηθεί
μέσα από κλήματα ξερά
και σήμαντρα αγέραστα
με γλώσσες κυριακάτικες.» (Σελ. 44)

Αποτυπώνοντας την κρισιμότητα της εποχής η Φωτεινή Ψιρολιόλιου εύχεται να ξημερώσει μία καλύτερη μέρα, μια μέρα που η αλήθεια θα βρει και πάλι τη θέση της στον κόσμο και ο κόσμος θα πάρει και πάλι τη ζωντανή και χρωματιστή του όψη.

«Ας ξημερώσει μια μέρα κόκκινη
για τη σιωπή της αλήθειας
για το ψέμα που έγινε Θεός
τον αδερφό που ρίξαμε
αστόχαστα στους λύκους
τον έρωτα που κόψαμε την τελευταία του φλέβα
και για το μοβ στα χείλη τα αμίλητα.» (Σελ. 45)

Η ελπίδα και τα όνειρα είναι προνόμια των παιδιών. Αν η παιδική αθωότητα κρατηθεί στο ακέραιο στις ψυχές των ενηλίκων, τότε μπορεί ακόμα να βρίσκει χώρο το όνειρο και στον κόσμο εκείνων.

«σαλεύει μέσα μας ακόμα κάτι εφηβικό
το αναγνωρίζω.» (Σελ. 50)

Συμπερασματικά, θα λέγαμε πως έχουμε να κάνουμε με μια ποίηση με συμβολική και υπαινικτική γραφή, με πυκνές ανησυχίες, καταγγελτική, άκρως εξομολογητική, υπαρξιακού αποκλειστικά περιεχομένου, που κινείται στα χνάρια της μοντέρνας ποίησης. Ο στίχος της ποιήτριας κατά το πλείστον χαρακτηρίζεται ελεύθερος, αν και σε αρκετά σημεία διακρίνεται η προσπάθειά της γράφουσας να ακολουθήσει τους κανόνες της έμμετρης ποίησης, ωστόσο όχι απόλυτα πειθαρχημένα (βλ, ποίημα «ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ» σελ. 42). Για το λόγο αυτό, παρόλο που οι σκέψεις της αποτυπώνονται ανεπιτήδευτα στο χαρτί, οι συχνές μεταφορές που χρησιμοποιεί και η γεμάτη εικόνες γραφή της την κάνουν απόλυτα λυρική.
Φυσικά, δεν υπάρχει υπερβολή στο λόγο της και, οπωσδήποτε, δεν παρατηρούμε καμία προσπάθεια από την ίδια να μεταμορφώσει τα γνήσια αισθήματα τα οποία τη διακατέχουν σε προσποιητά και περίπλοκα, ώστε να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη. Η ποίησή της είναι αρκετά συναισθηματική από μόνη της, σε αρκετά σημεία καταθλιπτική, ωστόσο με βαθύ περιεχόμενο, που στόχο έχει να αφυπνίσει τον αναγνώστη και να τον προτρέψει να αντισταθεί ενάντια στην αδιαφορία και σε όσους επιχειρούν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τον άνθρωπο, τις αξίες, τα ιδανικά και τα όνειρά του.
Μία συλλογή που, παρότι πρωτόλεια, υπηρετεί επάξια την ποίηση.
Ας είναι καλοτάξιδη!

.

ΕΦΗ ΖΑΝΝΗ

sparmatseto.gr 15/12/2020

Με ταξίδεψε στον ποιητικό λόγο της που είναι τόσο προσωπικός όσο και κοινός, παράλληλα άχρονος και χρονικός.

Προτρέπει τον εαυτό της να «μαζέψει τα φωνήεντα που ‘ χάσαν την ηχώ τους» την μυρωδιά της μπόρας και βήμα το βήμα μόνη της να πορευτεί στην Άνοιξη, σαν «ξυπόλυτο σπουργίτι».

Πιστεύει και ονειρεύεται το φως της νιότης που κερδίζει βήμα για ένα νέο στερέωμα ενοίκων στη γη .

Αφήνεται στην υγρή της ανάσα να μάθει, να διδαχτεί, να γαληνέψει, να παραιτηθεί (το ποίημα της «Αναγέννηση» είναι καταπληκτικό!!!).

Μαδάει τα στεφάνια της διεκδικώντας το δίκιο της ζωής της, διεκδικώντας δεύτερη ζωή, μέσα σε θάλασσα που ακατάπαυστα ρέει μεταξύ των δαχτύλων.

Παινεύει την υπαναχώρηση των πόθων και τον εξωραϊσμό των θυμών. Αφήνει λυπημένους τους υγρούς χρόνους που βάφουν τα μαλλιά μας και παρατάει την Ιθάκη σαν καπετάνιος.

Το άλλοθι της, η δικαιολογία της για τους φόβους της, είναι μία παραπλάνηση, ένα αλλού, μια βεβαίωση ότι βρισκόταν αλλού τη στιγμή που διαπράχθηκε το έγκλημα του φόβου, εκείνη σε ήλιους και οι άλλοι σε ανταρσία εναντίον της, ενάντιων των ήλιων των ημερών της.

Γνωρίζει ότι είναι θέμα χρόνου η συντριβή, μια συντριβή όμως αληθινής ζωής που την καπνίζουμε γυμνοί σε αχυρένιο στρώμα χαζεύοντας ρωγμές του ουρανού που τραγουδούν (το ποίημα «Χιούμορ» με συγκλόνισε).

Βαθιά απογοητευμένη από το συλλογικό γήρας καθρεφτίζεται στο μαύρο πίνακα του Γκόγια «Δυο γέροι τρώνε σούπα» αλλά κατεβάζει μια ελπίδα από τον ουρανό για να πορευτεί στους ίσκιους.

Μετά σχεδόν τον 1/3 της ζωής της (τον 1/3 των ποιημάτων της- στο 17ο από τα 42 ποιήματά της) έρχεται η «Μετάλλαξη», ο διασυρμός της σε γη άγνωστη, σαν όψιμο χορτάρι στα ρείθρα του δρόμου. Ζει στη λίμνη της λύπης, με ρήματα που τα ‘πνιξε το κύμα, καθώς η ποίηση δεν προσφέρεται για ψαλμωδία.

Τότε επαναστατεί με «ρήματα ασυντέλεστου μέλλοντα», ενός μέλλοντος που δεν συντελέσθηκε, δεν περατώθηκε ακόμη, κάνοντας παντιέρα αισθήματα από λεβάντα και ένα καπέλο των τεχνών. Τότε απευθύνεται στην μεγάλη δασκάλα τη φύση. Με ένα τριπλό δοξαστικό: 1.- ένα ευχαριστώ στη ρίζα, 2.- ένα ύμνο στον έρωτα, 3.- μία αποκάλυψη στην μουσική του θεού που είναι η δική μας σιωπή, η σιωπή του εαυτού μας.(το ποίημα «ΦΥΣΗ ΔΙΑΔΑΞΕ ΜΑΣ» υμνητικό).

Γνωρίζει ότι το μόνο που θα απομείνει από τις σχέσεις μας είναι η «εγγύτητα» και διακηρύσσει ένα ανίατο πάθος στο άνοιγμα, μια αθεράπευτη, αγιάτρευτη επιθυμία στης Άνοιξης το άνοιγμα.

Βέβαια μιλάει για τον πόνο, για τα στάδια του εξευγενισμού των ψυχών και προτάσσει την «αντοχή στο αέναο κατηφόρισμα…. με καλή παραφίνη», με σκοπό την αφαίρεση του λαδιού της λύπης, των πτητικών υλών των συνειρμών, των χρωστικών από τις αράχνες, την υγρασία από τα αγκάθια. Νιώθει ότι πάντα θα ματώνει η πληγή και «η εκατόμβη των ψυχών θα καπνίζει για πάντα» και όλα «τα καρφιά θα βλασταίνουν».

Παρόλα αυτά στης «θεραπείας μπαίνει τον ναό με τον ξυπόλυτο πόθο» και νιώθει τον έρωτα «τον επερχόμενο» να λιώνει την αποστείρωση, να δίνει στη «στιγμή χτύπο και παλμό και όνομα θνητό, αίμα, γεμάτο» και ας ξέρει ότι αργά «εξαϋλώνεται το άχθος του χειμώνα».

Εκείνη στέκεται πάντα «από’ δω…» , στα αχαρτογράφητα, στα άυλα, στα ζωντανά με χρώματα.

Όταν είναι κοντά στο όριο, στης καραντίνας το άρρωστο μυαλό, βγάζει το φίμωτρο και κλαίει!! Αφήνει το συναίσθημα ελεύθερο. Τότε τη στιγμή που αρρωσταίνει το μυαλό ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ.

Κάθε πρωί ανασταίνεται στις ανατολές και ανταμώνει την «επαιτεία του κόσμου», την «επ-αιτεία»-ζητιανιά στην ΑΙΣΑ, στην θέα της τύχης, στο πεπρωμένο του κόσμου.

ΑΙΤΕΙΤΑΙ η Φωτεινή!!! Ζητάει το κέρας της αμαλθείας, το σύμβολο της αφθονίας, κρατώντας ένα μεγάλο δοχείο, σε σχήμα κέρατος ζώου, το οποίο ξεχειλίζει από φυσικά προϊόντα: ΛΕΞΕΙΣ, ΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΜΝΟΥΣ: ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗ “ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ”

Αξίζει, Φωτεινή μου, η ποίηση σου να γεννηθεί και να ξαναγεννηθεί μπροστά στην έκσταση που προκαλεί η πρωτοτυπία μιας εικόνας σου.

Άλλωστε κάθε καινούρια εικόνα σου συνδέεται με το αρχέτυπο που κοιμάται στο βάθος του ασυνειδήτου μας και το ξυπνά, το αναγεννά.

Φωτεινή μου, η ποιητική εικόνα σου είναι ένα αιφνίδιο ανάγλυφο του ψυχισμού σου. Όμως παράλληλα, η πηγή́ της φαντασίας σου, εκτείνεται πέρα από́ τις προσωπικές αναμνήσεις σου. Όπως διατυπώνει ο Bachelard είναι μια κίνηση προς το παρελθόν, φτάνοντας σε ένα πεδίο, που ονομάζει εναλλακτικά́: «προμνήμη, αρχαία μνήμη, επέκεινα της μνήμης και επέκεινα των ονείρων, επέκεινα του παρελθόντος, πανάρχαια μνήμη, «στα βάθη της μνήμης, στο όριο της μνήμης, ίσως και πέρα από́ τη μνήμη στα πεδία του πανάρχαιου», στο απομακρυσμένο παρελθόν που δεν είναι δικό́ μας, στο μεγάλο βασίλειο του αχρονολόγητου παρελθόντος, όπου η μνήμη και η φαντασία είναι άρρηκτες. Η πηγή́ της φαντασίας σου προέρχεται αδιάσπαστα από́ μια σύνθεση των στοιχειών της δημιουργικής επεξεργασίας των δεδομένων που έχουν εισέλθει από́ το εξωτερικό́ σου περιβάλλον στον ψυχισμό́ σου μέσω της εμπειρίας σου, της αντίληψης σου άλλα και από αυτά τα άλλα που δεν έχουν βιωθεί́ αλλά́ ενυπάρχουν στην ψυχή σου, δημιουργώντας, μέσα στο πνεύμα σου Ελευθερία με λόγο και εικόνες.

Αξίζει να προστατεύσεις, Φωτεινή μου, την «μνήμη του αμνημόνευτου», την ποιητική φαντασία σου, για εσένα προσωπικά, μα και για τα πεδία του πανάρχαιου και του παν-μέλλοντος χρόνου.

.

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.